دوچرخه ی قرمز

سال های سالِ سالیان تو فضای مجازی قل خوردم رژه رفتم و معلق بودم

و الان سه ساله ک اینستا از همشون پررنگ ترم

اگه بخوام به ترتیب صمیمیت کابرا و کسایی ک دیدم و شناختم بگم

ردیف اول تعلق میگیره به بچه های دوست داشتنی یـاهو مسنجر

بعدش این خونه ی عزیز دل انگیز

و با هزاران ارفاق جایگاه اخر رو میدم به برو بچ شاخ اینستا ک با یکیشون هم نتونست مچ بشم

لطفا موقع کامنت ادرس رو هم درج کنین

دو تا متن رو خیلی وق پیشا خوندم بدجور به دلم نشست و همیشه تو ذهنمه

+از رنجی خسته ام که از آن من نیست

+نزدیک ترین کس کم کم غریبه س ..

+اگه از این جمله های خفن دلبر دارین کامنت کنین براممم

+اگه از بچه های قدیم یا جدید هرکی هست و میخونه از حال و هواش برام بنویسه و نظرش نسبت به نوشته هام و من هم اگ حسش بود بگه

میخونم حتما ..

+عنوان وب بی معنیه ؟

سرمو بلند کردم و اولین چیزی ک دیدم بود فک کردم ارزشش رو داره سر تیتر شه